Harry Styles και Thom Yorke σε μια αποκαλυπτική συζήτηση για τη μουσική, την εξέλιξη και τη συγκίνηση στη σκηνή

Ο Harry Styles και ο Thom Yorke των Radiohead συναντήθηκαν για το αφιέρωμα «Musicians on Musicians» του Rolling Stone και μίλησαν για τη δημιουργική αναζήτηση, την ανάγκη να αφήνουν πίσω τις παλιές επιτυχίες, την ελευθερία του περπατήματος και τις στιγμές που η μουσική τούς συγκινεί μέχρι δακρύων.

Μια απρόσμενη συνάντηση στους δρόμους της Ρώμης το καλοκαίρι του 2024 αποτέλεσε την αρχή μιας ξεχωριστής σχέσης ανάμεσα στον Harry Styles και τον Thom Yorke. Ο τραγουδιστής των Radiohead και ο Βρετανός pop star συναντήθηκαν τυχαία σε ένα πλακόστρωτο σοκάκι της ιταλικής πρωτεύουσας, χωρίς συνοδείες και προσωπική ασφάλεια.

Ο Styles άκουγε εκείνη τη στιγμή στα ακουστικά του το «A Moon Shaped Pool» των Radiohead, όταν αναγνώρισε τον Yorke, ο οποίος φορούσε ένα καπέλο με τη λέξη «Acid». Για τον Styles, που θεωρούσε ανέκαθεν τον μουσικό ένα από τα μεγαλύτερα είδωλά του, η συνάντηση ήταν μια ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά έναν καλλιτέχνη που θαύμαζε βαθιά.

«Για μένα ήσουν πάντα το άτομο που φοβόμουν να γνωρίσω», παραδέχθηκε αργότερα ο Styles. Ο Yorke, από την πλευρά του, τον υποδέχθηκε με μια αυθόρμητη ερώτηση: «Τι στο διάολο κάνεις εσύ στη μέση του δρόμου;». Δεν γνώριζε ότι ο Styles περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του στη Ρώμη.

Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μια πιο στενή επαφή, με τον Styles να παρακολουθεί στη συνέχεια συναυλία των The Smile στην ίδια πόλη. Δύο χρόνια αργότερα, οι δύο μουσικοί συναντήθηκαν ξανά σε ένα στούντιο κοντά στο Camden Town του Λονδίνου, για τη συνέντευξή τους στο αφιέρωμα «Musicians on Musicians» του περιοδικού Rolling Stone. Η συζήτηση, γεμάτη χιούμορ και πειράγματα, αποκάλυψε μια απροσδόκητη οικειότητα ανάμεσα σε δύο καλλιτέχνες που προέρχονται από διαφορετικές μουσικές γενιές.

Η αμοιβαία εκτίμηση και η άρνηση της νοσταλγίας

Η αλληλοεκτίμησή τους είχε γίνει ήδη εμφανής τον περασμένο Μάιο, στα Ivor Novello Awards, όταν ο Styles απέτισε φόρο τιμής στους Radiohead, χαρακτηρίζοντάς τους αγαπημένο του συγκρότημα. Τότε προχώρησε και σε μια προσωπική αποκάλυψη για τη μουσική τους: «Έχασα την παρθενιά μου με την εισαγωγή του “Talk Show Host”», είχε δηλώσει από τη σκηνή.

Ο Yorke αντιμετώπισε τη βράβευσή του με ανάμεικτα συναισθήματα, εξηγώντας ότι δυσκολεύεται να σταθεί στις προηγούμενες επιτυχίες του. «Μου φαίνεται πολύ δύσκολο να πιστέψω σε κάτι τέτοιο. Πιστεύω μόνο στο να προχωράς μπροστά», ανέφερε, αναγνωρίζοντας παράλληλα τη συγκίνηση της συζύγου του, Dajana, και των παιδιών του, Agnes και Noah, που βρίσκονταν στην τελετή.

Οι Radiohead κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους το 1993, έναν χρόνο πριν από τη γέννηση του Styles. Παρά τη διαφορά ηλικίας και τις διαφορετικές αφετηρίες τους, οι δύο καλλιτέχνες μοιράζονται την ίδια επιθυμία να εξελίσσονται διαρκώς, χωρίς να αναπαράγουν τη συνταγή προηγούμενων επιτυχιών.

Ο Styles εξερευνά νέες ηχητικές κατευθύνσεις με το άλμπουμ «Kiss All the Time. Disco, Occasionally.», ενώ ο Yorke παραμένει εξίσου δραστήριος. Το 2024 κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ με τους The Smile, το συγκρότημα που δημιούργησε μαζί με τον κιθαρίστα των Radiohead Jonny Greenwood και τον ντράμερ Tom Skinner. Στη συνέντευξη αποκάλυψε επίσης ότι ετοιμάζει νέο σόλο άλμπουμ, ενώ οι Radiohead επέστρεψαν στη σκηνή την προηγούμενη χρονιά, ξεκινώντας από τη Μαδρίτη, με συναυλίες στην Αυστραλία και την Ιαπωνία προγραμματισμένες για τα μέσα του 2027.

Το περπάτημα ως πηγή έμπνευσης και ελευθερίας

Ένα από τα σημαντικότερα κοινά στοιχεία τους είναι η αγάπη τους για το περπάτημα, το οποίο αντιμετωπίζουν ως τρόπο αποφόρτισης αλλά και ως πηγή δημιουργικής έμπνευσης.

Ο Styles εξήγησε ότι η συνήθεια αυτή τον βοήθησε να ξεφύγει από την απομόνωση που βίωνε στα ξενοδοχεία κατά την περίοδο των One Direction. Μια πρώην σύντροφός του τον ενθάρρυνε να βγαίνει έξω και να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του. «Βρίσκεσαι στο επίπεδο του εδάφους και βλέπεις πράγματα που απλώς δεν παρατηρείς όταν μετακινείσαι παντού με αυτοκίνητο», σημείωσε.

Ο Yorke συμμερίστηκε την άποψή του, αποκαλύπτοντας ότι έγραψε το «A Wolf at the Door» περπατώντας ασταμάτητα επί δυόμισι ημέρες μέσα στη βροχή, έχοντας μαζί του ένα σημειωματάριο. Η παρατήρηση των ανθρώπων και της καθημερινότητας λειτουργεί για τον ίδιο ως αντίδοτο στην απομόνωση που μπορεί να προκαλέσει η δημοσιότητα.

Θυμήθηκε, μάλιστα, μια συμβουλή που του είχε δώσει ο Michael Stipe των R.E.M. το 1995, στη Στοκχόλμη, κατά τη διάρκεια κοινής περιοδείας των δύο συγκροτημάτων. «Μου είπε: “Αν δεν σε νοιάζει εσένα, δεν νοιάζει ούτε εκείνους. Αν δεν κοιτάς, δεν κοιτούν”. Και λειτούργησε», ανέφερε ο Yorke.

Η συγκεκριμένη προσέγγιση τον βοήθησε να συνεχίσει να κυκλοφορεί ελεύθερα, αντί να περιορίζει την καθημερινότητά του εξαιτίας της πιθανότητας να τον παρακολουθούν ή να γράφουν γι’ αυτόν τα μέσα ενημέρωσης, όπως η εφημερίδα «The Sun».

Για τον Styles, η σύνδεση με την καθημερινότητα περνά και μέσα από το σπίτι του στο Λονδίνο, όπου ζει εδώ και 12 χρόνια, από τότε που ήταν 19 ετών. Η μαγειρική αποτελεί μία από τις δραστηριότητές του, αν και ο Yorke παραδέχθηκε με χιούμορ ότι ο ίδιος δεν τα καταφέρνει καθόλου στην κουζίνα.

Η δημιουργικότητα δεν αναπαράγεται κατά παραγγελία

Η συζήτηση στράφηκε και στην πίεση που αντιμετωπίζουν οι μουσικοί να επαναλάβουν μια μεγάλη επιτυχία. Για τον Yorke, η προσπάθεια να δημιουργήσει κανείς ξανά ένα τραγούδι που έχει ήδη αφήσει το αποτύπωμά του δεν έχει ιδιαίτερο νόημα.

«Αν γράψεις το “Everything in Its Right Place”, νομίζεις ότι μπορείς να γράψεις άλλο ένα ίδιο; Δεν έχει κανένα νόημα. Δεν γίνεται, το έχω δοκιμάσει», παραδέχθηκε.

Ο τραγουδιστής θυμήθηκε ότι το συγκεκριμένο κομμάτι γεννήθηκε μετά το «OK Computer», σε μια περίοδο κατά την οποία βρισκόταν σε ένα άδειο σπίτι, με μοναδικά αντικείμενα ένα πιάνο με ουρά, ένα στρώμα και ένα CD του Arvo Pärt. Εκείνον τον χειμώνα έπαιζε επανειλημμένα το ίδιο μουσικό θέμα, σχεδόν σαν μάντρα, προσπαθώντας να ξεπεράσει το δημιουργικό του μπλοκάρισμα.

Ο Styles, από την πλευρά του, παρατήρησε ότι η μεγάλη επιτυχία μπορεί να απομακρύνει έναν καλλιτέχνη από τις πραγματικές ανθρώπινες εμπειρίες, δημιουργώντας την αίσθηση ότι δεν δικαιούται να αισθάνεται ανασφάλεια ή αμφιβολία.

«Αν έγραφα τραγούδια για τη ζωή στο στούντιο, τις περιοδείες και όλα αυτά τα λαμπερά πράγματα, δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον για μένα, οπότε δεν θα ενδιέφερε κανέναν άλλον», υπογράμμισε.

Για να εξηγήσει τη δική του δημιουργική διαδικασία, χρησιμοποίησε ως παράδειγμα το σερφ: χρειάζεται συνεχής εξάσκηση, ώστε να είναι κανείς έτοιμος όταν εμφανιστεί το κατάλληλο κύμα. Όπως αποκάλυψε, καταγράφει τις πρώτες μουσικές ιδέες του σε φωνητικά μηνύματα στο κινητό και στην εφαρμογή GarageBand. Μάλιστα, έχει αφήσει τον φορητό υπολογιστή του χωρίς φορτιστή εδώ και έξι χρόνια, σε αντίθεση με τις παλαιότερες μεθόδους ηχογράφησης του Yorke με MiniDisc.

Ο Yorke περιέγραψε επίσης πώς, από την εποχή των άλμπουμ «Kid A» και «Amnesiac», άρχισε να αντιμετωπίζει τη φωνή του ως ένα ακόμη όργανο μέσα στην παραγωγή. Αντί να ακολουθεί πάντα την παραδοσιακή δομή ενός τραγουδιού με ακουστική κιθάρα, όπως στο «High and Dry», πειραματιζόταν με τυχαίες γραμμές στίχων και το πληκτρολόγιο Martenot. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις διαφορές ανάμεσα στην ενέργεια μιας μπάντας που παίζει μαζί και στην πιο μοναχική διαδικασία ηχογράφησης με τον παραγωγό Nigel Godrich.

Τα δάκρυα του Harry Styles στο Wembley και η συγκίνηση των Radiohead

Το πιο συναισθηματικό σημείο της συζήτησης ήρθε όταν οι δύο μουσικοί μίλησαν για τις στιγμές κατά τις οποίες η επαφή με το κοινό γίνεται σχεδόν αβάσταχτα έντονη.

Ο Styles εξήγησε γιατί συγκινήθηκε μέχρι δακρύων στο τέλος των εμφανίσεών του στο Στάδιο Wembley. Για τον ίδιο, η αντίδραση του κοινού δεν αφορούσε απλώς την αγάπη για συγκεκριμένα τραγούδια, αλλά μια βαθύτερη εμπιστοσύνη στην καλλιτεχνική του πορεία και στη σχέση που έχει δημιουργήσει με τους θαυμαστές του.

Ο Yorke μοιράστηκε μια αντίστοιχη εμπειρία από την πρώτη συναυλία των Radiohead στη Μαδρίτη, όταν τα μέλη του συγκροτήματος χρειάστηκε να περπατήσουν ανάμεσα στους θεατές πριν ανέβουν στη σκηνή. Η άμεση επαφή με το πλήθος, έπειτα από χρόνια απουσίας από τις ζωντανές εμφανίσεις, αποδείχθηκε ιδιαίτερα φορτισμένη.

«Όλοι μας λέγαμε: “Εντάξει, κρατήσου”. Ήθελα να βάλω τα κλάματα και δεν είχαμε παίξει ούτε μία νότα», παραδέχθηκε, περιγράφοντας τη δύναμη της στιγμής.

Η συνάντηση του Harry Styles με τον Thom Yorke ανέδειξε τελικά πολλά περισσότερα από τον αμοιβαίο θαυμασμό δύο διαφορετικών γενεών μουσικών. Μέσα από τις συζητήσεις τους για την καθημερινότητα, την καλλιτεχνική ανασφάλεια και τη συγκίνηση της ζωντανής μουσικής, έγινε σαφές ότι η εξέλιξη απαιτεί την προθυμία να αφήνεις πίσω όσα έχεις ήδη κατακτήσει και να αναζητάς διαρκώς κάτι καινούργιο.